لبخند تلخ پنجره
که خورشید را قورت داده بود
و کرکره ی لغزان
آخرین طناب نور را قطع می کرد
هوای سنگین اطاق
از لای کرکره رد نمی شد
دو

* تقدیر
بيرون كه انداختنش
ناگزير قبول تقديرش شد
در كنار صداي فواره مرگ
و فرياد ماهي فروش
كه مي گفت:
ماهي زنده كيلويي ...
*ماه
از به

رام توشدم مگر مرا رام شوی
آرام شدم مگردلآرام شوی


نام تو از آن گرفته ام برلب خويش
کای شهره شهر بلکه بينام شوي

شبی که به خلوت چشمانت آمدم
چون اشک هم بر دامن گریانت آمدم
درياي احمرم ،آشفتگي موج من ببین
چون غنچه مجروح به داغ جوانت آمدم
از بادی که کاش

هنوز ...
آدمه من ، آدم نشده
باز سراغ درخت سيب را ميگيرد
.
.
کاش کمی
_ دیر _ شدنها هم
خسته میشدند
تا گاهی اِنقدر ، زود نرسند
.
.
گاه و بي گاه
�

من دگر ساده نخواهم شد
که ببینم روزی
کشته اند احساسم
که در این تاریکی
بشوم تنهای تنها بی کسی
که در این شهر شلوغ
من فقط با سایه ام راه روم

دیگه دنیام برام رنگی نداره
دلمرو عالم و آدم شکستن
چشام بیخواب از دردامه ای وای
پر پروازمو بدجور شکستن
یکی گفت عاشقم اما نبودش
یکی دلرو

سلام
سلام تنها دلیل دستهایم برای نوشتن
تنها بهانه بیداری شبهایم
تنها دلیل چشم هایم برای باریدن
تنها امید پرواز های شبانه ام برای رسیدن �

"کاسه شیر"
با کاسه ی شیر
تا ابد می مانم
من بر در این خانه
که پاگیر من است
گفتند که شی...ر
برای زخمت خوب است
آن زخم
که بر دل زمینگیر

نسیم ،برگ
فلک جامه ای سرخ به تن
پاییز
خش خش برگ
صدای ساییدن عمر به زیر پا
سکوت
در خلوت ذهن
شاخه های فکر چو بیدی مجنون
ما را به کجا خواهد �

دیوار های کاهگلی
حرف هایی دارند با هم
ازچک چک اشک هایم

هفت دریا و هفت خشکی ...
هفت زمین و هفت آسمان...
تو همه ی این هفت ها را رها کردی و
چسبیدی به این نیم دلِ من...

من درد دارم دوستان من درد دارم
در جمع تنهایی خود را میشمارم
من گم شدم در غربت سال و زمان ها
تنها شدم در جمع این نا مهربان ها
تنهایی و غربت �

امشب شبی دگر دارم و
امشب حالی دگر
امشب در سکوت بی هبوط خستگی هایی
در اندک فرصت چندی که از ذهنم چو اوازی
گذشت وخون من را در بلوری کرد از

عاقبت تو را خواهم کشت !
اما چگونه در جوار چوبه دار
به نگاه های ويران کننده مردمانی
که از جرم تو آگاه نيستند خيره شوم ..
اما عاقبت تورا خوا�

درودبراو:
اگرهوامی خورم
واشک پس می دهم
تنهابه خاطرتورم بازارعشق است
قیمت دلت بالاست برای من
واین نرخ ارزاست که باتوچونین کرده!!
یاع�

تا افق راهی نيست از کنار منو اين بيداری
ژاله بر چهار پر عشق تو خندان شده است
خط خون ميرقصد با نوای خوش آن مرغک سبز
تر شد از اشک زمين دامن من

تمام روح و دينم پاي دلدار///فداي ناز رز آساي دلدار
الا ساقي بكش جامي و مي ريز///براي من ولي برجاي دلدار
تو اي ساقي مكش مي من كه مستم///ز ابروي �

بالابلندِ عاشقِ شرقی تبارمن
تنهاتویی ترانه ی خورشیدوارِمن
شیرین ترین حقیقتِ من درخیال ها
ناممکن است خوابِ تو یک شب کنارمن
پروا�

صلح و صفا
هر آن تخمی که در خاکی فشانی
درو کردن بجز آن کی توانی
اگر بذری ز نفرت را بکاری
دهد بار خصومت چون ندانی
درخت دوستی را غرص

دوستت دارم

به اندازه ده تاي كودكيهايم

اگر بي بي دلم

شاه قلبت را راضي كند

برنده حكم تقدير منم...

یروزتودشت کوفه........دوباغبونی بودند
نهالی کاشته بودند........ازآسمونی بودند
دوتا فرشته هنوز........یادشون موندتوسینه
به احترام اونها..........سیا

ناخدا آیا به واقع نا خداست
یا که شخصی بی دل با اتکاست
من که گویم او خودش با اعتماد
می رود سوی دیارش شادِ شاد
گفته سلطانش به گوشش یک کل�

ديشب پشت اين پنجره ها
دو کبوتر بودند
سپيد اما آزاد
دلشان هم می خواست
بشوند با من دوست
و بگويند به من

ما زنده ایم شکر خدا کار می کنیم
خود را به ضرب و زور گرفتار می کنیم
ما پاسخ تمام سوالات عالمیم
پرسش که سخت می شود انکار می کنیم!
این را ب�

نمیدانی که بعد تو چه آمد بر دل خسته م
دل من گریه میخواهد از بغض تو من شکستم
نمیدانی که این تقدیر چه آورد بر دل تنگم
در این بازار بی مهری

ای شاهدان شب!
مرا تبعید کنید
به دوردست ترین نقطه کائنات
آن بی کرانه های افتاده در خلا
لحظه ای تا لحظه ای
به لذت هایم فکر میکنم
شبی

سکوت و باز هم سکوت تلخ ترين واژه ی تنهايی من
آنگاه که مجالی برای گفتن نيست
آنجا که همه هستند و برای شنيدن کسی نيست
باز هم سکوت تلخ ترين

شبی تنهايی وغم را به نزديکم صدا کردم
به اجبار آن دو را در گفت و گويی ساده جا کردم
به تنهايی از او گفتم برای غم کمی شادی صدا کردم
نمی دانم غ�

دریچه مضطرب از روزهای پایانی
دوباره جاده و تقویم و روز بارانی
هوای شرجی اینجا عجیب بیمار است
دورن بستر "من " ها چه درد عریانی
سکوت رسم خ

بي كيش چشمانت گلم تا پات۱ كردم
رخ بازكردي جر زدي من مات كردم
يكدم ندانستي ترا من دوست دارم
جانم به آني نذر آن چشمات كردم
ابرو كشيدي س�

من پریشان تر از آنم که جوابم بکنی
یا به صد وعده وعید پوچ خوابم بکنی
می شود لحظه ایی در خاطره ام بنشینی
می شود ثانیه ایی عشق خطابم بکنی؟
�

دلم از دنیا گرفته
خسته از روزای رفته
توی این قحطیه خنده
چشامو گریه گرفته
با اینکه عمریه رفته
زندگی معنی نمیده
تا میای که بخندی
گریه ب

روزی که رفتی
تمام هستی ام را در يک بطری گريستم

و تو.....

چند روز بعد
در همان کوچه قديمی
با نام ودکا آن را نوشيدی!!...

سلولهای خاکستریَم را
هرچه ميخارانم
باز
دراین سوال؛میمانم
چطور؛عاشق دختری شدم
که قلبش آلزایمر دارد:
((دوست داشتن))را؟

شهادت حضرت امیر ع تسلیت باد
گرت يك قطره در پيمــانه باقي ست
توكل كن كه امشب عشق ساقي ست
سفر كن تا وراي ســوره ي دوست
كه سـ�

من بجا مانده ام در این ساحل یاس
ابر از اسمان دلگیر است
و ستاره از روز
و افق ها از غروب،شلوغی ها از سکوت ، زنده ها از مرده ها وبشر ها از خد�

دیشبم خوابتو دیدم انگاری دوسم نداری
توی خوابم عین حالا منو تنها جا می زاری
من نمی دونم گناهم چیه که باید تو خوابم
عین یه خورشید مرده سمت ق

بدان اینجا و تنها من ز تو یاد می کنم با غم
به یادت شعر هایم را ز اشکم تر کنم با غم
دلم در دام تو رنجور و نالان است
ولی با شوق رویت یا صدای�

خواستم دل بكنم عشق تو تسخيرم كرد
خواستم محو شوم مهر تو زنجيرم كرد
باز درياد وصالت غزلي سنگين است
گرچه من سنگ شدم فكر تو تبخيرم كرد

با یک نگاه ساده ات باز اشتباه می کنم
می دانم و می خواهمت ، شاید گناه می کنم
در بازی شطرنج دل بی مهره و بی رخ شدم
تنها برای رفع مات بازی به

افتاده ام به دام تو غم می خورم عزیز
دارم دوباره در تو رقم می خورم عزیز
هرچند در مسیر سمومت خزان شدم
این بارهم به عشق تو سم می خورم عزیز

رازبقا/شوفر/آبستن/حبس
(1)
توله اش رابه دندان میکشید
جوجه ی مرغ همسایه را
تازه قورت داده بود
(2)
شوفرِتنها
خروجی شهر
امتد

دوباره رنگ عشق و من،دوباره دل شکسته ام
کلاف عاشقی و من چه پنبه ها که رشته ام
دوباره بوی خیس اشک دوباره خسته از جهان
من و شبای بی کسی، من

من در ابتداي جاده ايستاده ام
جاده اي رو به آسمان
پاهاياريم نمي كنند و مرا تنها گذاشته اند
دستهايم به سوي آسمان دراز شده و يكي را مي جوي�

حالا که مجال روئيدنم را
به سر انمگشتان خشک باد
سپرده ای!
آوند هايم را
به مکيدن شيره ی تلخ فلسفه
عادت خواهم داد.
و آنگاه
نَفسم را
در هوای

زصحراي خطا بگذر مكن منزل در اين صحرا

كه ازغفلت مگر منزل كند غافل دراين صحرا

كرم دشتي بُود خرم ستم صحراي بي حاصل

ميا بيرو�

تاکی کبوتر این دام تو را گاز گیرد
نخورده دانی زجان تو باز پرها گیرد
زردوضعیف و سست و بی رمق شده ای
در شگفتم که چرا در تو پند جای نمی گبرد
ت�

بارهايی که تو در خاطر من می ايی
من سراسر از تب خاموش تو پر ميشوم
همچو اشکی در صدف در ميشوم
چون سرابی خشک و بی نام و نشان
پر ز

حديث غمزه ات را هم شنيدم
گل ني گفتنت را هم بچيدم
مگر نشنيدي از هجر تو هردم
چه سختيّ ومرارتها كشيدم
تو

آنقِدر خوردم که تا روزِ قیامت
سیرِ سیرم،
اما، نه، خوک و مرغ و بره و خرچنگ
بریان با دوچند ساغرِ می،
مِر نمی دانی،
غم و درد و نداری با کتک
ه

چه زیبا روزگارانی !
بهین دین ،صلح آیین، مرد ِ روشن بین
سرود گات ها برلب
تبسم بر لبانش آیت عشق اهورایی
در آیینش گل نیلوفر آبی
نماد پا�

از مجموعه بر که کاغذی منتشر شده سال 87انتشارات سخن گستر مشهد:
پنیر محلی ماه را
از پوست
بیرون می کشی
رتیل گرسنه چشمم
ازنوک
کفش چپت

نه!
من نمی ترسم
ازتعفن هزارساله ی
این گورستان..
از ادامه ی گیسوانم
هنگام مزمزه در دهان کلاغها...
ترس من
ازمستی بیگاه تو بود..
هنگام که خ�

جرا بايد
گورستانی را
جشن بگيريم

وقتی می توان
با ليوانی آب

گلدونی را
طراوت دهيم!

وسوسه نگريستن
از پس مرزهاي امتناع
يگانه انتخاب من بود
در شراره هاي اشتياق
ماه را ديدن
زير ستاره هاي شب دويدن
آسان نيست
تو را بر زمين
ب

هستم
اوج هستی ام ، لحظه ی دمیدن شعر است
خورشید وجودم طلوع می کند
حیات در من تبلور می یابد
زمان ومکان در اختیارم نیست
با شعر ج

مرا كه مي بيني
به شب، به ماه،به خدا
دلبستگي دارم
ز بودنم،اگر هستمش
سالهاست،حس خستگي دارم
يكي دو جاي دلم
آن كناره هاي وجودم
كمي كسالت و �

یک غزل و یک رباعی
وقتی که دل مرا به تنگ آوردی
رفتی و برای سینه سنگ آوردی
دیشب که نیامدی بخوابم گفتم
یک خوابتر از مرا به چنگ آوردی
......
م�

باز توی دلم
تهمت زدم
به آینه...
دارد چه دردی!
جای نیشگون فرشته*

ــــــــــــــــــــــــــــ
*اشاره به شعر کالبد شکافی
برای