صبرکن ! تو بيت آخرش گيرم
کامل کنم اين شعرمو ميرم
باشه، خيالت راحت ِ راحت
وام از چشاي تو نمي گيرم!
با موندنم اثبات مي شم؟! نه
اندازه ي چش

سفر! نبودن با تو! و جاده مي خندد
به اين دلِ شده در غم پياده مي خندد
چقدرسخت و نا متوازن به چشم مي آيم
به روح تشنگي ام چشم باده مي خندد
ا�

برای مردی!!!که به چشم دیدم چگونه آبروی هرچه مرد هست را برد
آیینه دار زخمی و مرهم نمی شوی
لامصبی که لایق سگ هم نمی شوی
زجر آورانه روی تن ام �

منها می شوم
از فاصله
برای به آغوش کشیدن
اندوه تاول زده ات
پنجه به احساسم می کشی
واز خود می گریزی
تا در سایه های نا باوری
پنهان

هر بار که آسمان هاشورم می زند ،
به ابرهای بالای سرم می خندم
که صمیمانه برام تصویر ترا کوچک می کنند !...
ببین ...خیس دارم می شوم
و امید به هیچ

دلم،
چقدر پیر شده است؛!
باید گیس هایم را به آسیاب ببرم!!

مويرگ ها و سرخرگ ها هم گره بخورند
حتی تمام تنم
پشت گوش نمی افتم
دلم منتشر شده در دلت
دلت در دلم
خبرها هم خبر ندهند
شهر از پشت پوستمان پيد�

شکوفه می زند امشب ، درختِ پیر خیالم
که مرهمی شده قلبت ، به زخم کهنه ی بالم
دمیده روح جدیدی ، درون دفتر ِ شعرم
جو

لجظه های بی تو بودن اضطرابم می دهد
یک جهان ِ آرزو در خواب، خوابم می دهد
ماه ِ من! امشب بتاب اینجا غریبی می کنم
"کودک احوالم" که دستان تو تا�

من برای بودنم تکرار ِ منطق می کنم
آخر از تکرار ِ این تکرارها دق می کنم
با چه ذوقی می نشینم شعر می گویم ولی
هیچکس را با زبان شعر عاش

بي حضورتو
نمي شود از اين شبِ اشك آور
گذشت !
دراين شهر
خورشيد
از پشتِ شانه هاي تو
طلوع مي كند
روزها
رنگِ تورا مي گيرند
و زندگي
از زبان�

سلام ای خداترین خدای رومِ باستان
سلام دخترِ زمین؛سلام ماهِ آسمان
دل تو را شبی کنار کعبه کشف کرده ام
و گشته ام به دورِ آن، شبیه این زمینی�

دیگر جواب میس کال مرا هم...ولش کن هیچ
آخر خودت بگو مگر دل آدم...ولش کن هیچ
تا کی شبیه سیر و سرکه بجوشد دلم بی تو؟
میترسم این سکوت و فاصله کم ک�

دیشب، گلدان گِلی شکست
شاخه های شمعدانی
بر کنار پرپرشده گلهای خود
و هزار گل پرپر

نزدیک پاییز است می فهمید بانو؟
اینجا زمین لیز است می فهمید بانو؟
عشق کلیسا عقلتان را پس گرفته!
چشم پدر هیز است می فهمید بانو؟!
چاقوی اح�

کار ِ مُلک از چه خرا ب است بیا چاره کنیم
تشنه بر جرعه ی آب است بیا چاره کنیم
"ما"، به اندازه "من" یا " تو" اگر خُرد شود
حاصلش عین ِ عذاب است بی

تقدیم به ...
یه هوای سرد و دلگیر، یه غروب سوت و کور
یه بلیط رفت و برگشت، واسه یه مقصد دور
یه مسافر که همیشه، به سفر محکومه
خیلی حرفا تو د�

بهار آمده آيا که باغ مي خندد ؟
و يا به ريش درختان اجاق مي خندد؟
صداي ِداس ِملخ گوش ِعرش را کر کرد
ولي به جاي ندامت ، کلاغ مي خندد !
درخت

یلدا دوباره چشم مرا روی هم گذاشت
در عمق خواب بر سر چشمم قدم گذاشت
بانوی گریه های نفس گیر شعر من
در خواب هم به جای خودش درد و غم گذاشت
دیش

از گريه های من بانو چه می فهميد؟
احساس باران را شب بو چه می فهميد؟
تيری رها می شد از چله با گريه
از درد صيادش آهو چه می فهميد؟
قسمت جدايی ب�

جا می کنی خودت را در مغز استخوانم
طوری که با تو هستم بی تو نمی توانم...
من با خودم غریبم نامم فریب محض است
لفظ قدیم پاییز سبزی پر از خزانم

نیلوفرانه
به سقف ِ تقویم که می پیچی
با سپاهِ اسفندنگانت
می بندی دفتر عمر ِ سالها را...
ای حجم گرد
بگو امسال
چندین سالگی ات را ورق خواهی ز

« براي عشق مجدد ، گناه مي خواهم »
فقط اشاره اي از، يك نگاه مي خواهم
صداي ساكت شب، راز صبح مي گويد
من از عبور شبي ، ياد ماه مي خواهم
هنوز ، غ�

دوباره بر می گردم
به همان دهلیز های تو در تو
پشت سنگرهای متروکی
که تو راجاگذاشته بودم
و همزاد َت را!
◘
خیره در نگاه ات
گم شده بودم...
ب�

تو ديگر نيا ...بگو...برو
بگذارهمین جا شعر ناتمامم را بخوانم
نمازت را که خوانده ای؟
ديگر بهانه ای برای نشنيدن شعرم

لطفا قبل از خواندن شعر ، پانویس شعر رو مطالعه نمایید.
غزل...
امشب همه ،زمین و زمان دست داده اند
تا دست مهربان تو از من جدا شود
باید خدا دو

- هم قافيه ای برای "آهن"
- "زن"
- "زن"؟
- آری
- نه ، خود "تو"
- "من" ؟
- دقیقاّ
اصلا -
حالا که "غزلجنگ ِ" "اَبَرقافیه"هاست
تو تو تو

دوباره قصه ي من با نوار ِ پنجره ها
زني ؛ نشسته كنار ِ حصار ِ پنجره ها
نبرد بود و نبودت ؛ نبرد گل يا پوچ
شدم خمار ِ جواب ِ قمار ِ پنجره ه

وقتی نگاهت
در دلم رسوب می کند
ته مانده ی
غصه ها غروب می کند
"مومن" به اعجاز خنده ام
"کافر" به اشک و غم
باید گذشت از این
حرمان و بردگی
شرمن�

وقتی نیستی
به لهجه ی تمام سیگارهای جهان
تنهایی می کشم!

*********
چندتا کار کوتاه در وبلاگ
www.bahar-chabouk.tk

با این همه ....
همه دستهامان را به آسمان دراز کرده ایم و
آرزوهامان را
که سالهاست گم شده اند
درفضایی خالی جستجو می کنیم ،
آنگاه که ستاره ها�

بساز بفروشِ ِ لب خند های من !
قد می کشند
لب های آجری م هر روز
بی در ،بی پنجره ، بی هوا .
بساز و
بفروش
از پای بست خمارم
تا آخرین خواب
تا

دو پیک خسته ی دیگر،درست رنگ مسافر
بزن به حرمــت قلب همیشه تنگ مسافر
اگرچه دست غریــبش به هیچ کس نرسیده
به پیچ جاده رسیده ست پای لنگ مساف�

حدودِ غیر شرعی
پر از شیطنت های نگاهی بود
که قرمز را
در جعبه ی مدادهای رنگی
گم می کرد .

جهان بوسه ی من است
که ماه را از چشمهای تو دزدیدم
و به نام خود ثبت کردم
دزدان بزرگ تاریخ
همیشه گمنام می مانند.
حالا بلند شو
موزیک بی کلام �

من از تو... از تو فقط اعتماد می خواهم
همان که طرز نگاهت نداد می خواهم
تو را به قدر خدا...نه! چکار داری که -
چقدر؟ ساده بگويم ، زیاد می خواهم

شكر ايزد يار بنده با حيا ست... نه قرشمال است و نه ظالم بلاست
طفلي اصلا آدمي ولخرج نيست... نزد او دو ضربدر دو چارتاست
اسم سرويس طلا نشنيده است

شعاعي
كه شوقِ چشمانم را
به قامت شانه هايت مي رساند
زاويه اش خواب رفته !
و
هي مي چرخاند مرا
دنبال خود .
آه ...
چقدر بيزارم از دايره
گوشه اي

در پشت ميله هاي زندان
آزادي
كبوتري است كه پرواز مي كند
و دور مي شود
و نقطه وار
مي نشيند
در انتهاي همين شعر

در پشت ميله هاي زندان

چطور مي توانم بگويم
تو از پهلوي بيمار من
به كائنات پا گذاشتي!؟
در خمره "پاندورا"
چيزي جز
عصاره "نارسيس"
چنبره نزده بود...
ديدي كه
ستبري ب�

سخته بتونی دردتو طاقت بیاری
وقتی که زخمای تنت خیلی عمیقه
هر ثانیه نبض نفسهاتو بگیری
اما نبینی روی رگهات جای تیغه
حس بدی داره که چشماتو �

دوباره عکس تودرقاب،دلي که کرده هوايت
دو باره خاطره هاي،زني که مانده به پايت
چه روزها که نبودي ، وَمن کنار همين قاب
چه گريه ها که نکردم

دريا هميشه غروب را
در جيب پيراهنش دارد...
مثل پدران خسته ی روز
غروب و آب نبات چوبی
برای دخترکان مو بلند و
پسران کله تراشي

به تب ِ آینه دامن نزنی با نظری !
بـِــَروی در دلش اما دل من را ببری
دو برابر شده مهتاب- چه گفتم! مهتاب؟
توبه باید بکنم! تو- به خدا ماه تری!...

از تکرار جاده ها...
به حاشيه های هر شهر که می رسم
مثل مردمانش دو دسته اند!
که بر سر هر دو راهی حک کرده اند
عبور کامیون از حاشیه ی شمالی
ممنو�

در هیاهویِ وسوسه ی ریسمان و دست
به جرم جفت گیری گنجشک های باغ همسایه
-همیشه -
اسیر غربال های کودکانه ام !

خانه در حسرتت ای ماه ، همیشه ابریست
دوری از تو ، به خدا تجربه ی خوبی نیست
"عشق" پیچیده ترین کشف بشر در علم است
راستی، فلسفه ی عشق نمی دانی �

چمدانم بسته است
چشمهايم باز
می چرخند دور ميدان ها
من پر از شهرستانم
مثل اتوبوسی در مسير آزادی

کنارپای تو چیزی شکست ! فهمیدی؟
دلی به زانوی زخمی نشست ، فهمیدی؟
برای خوردن فریاد اشک ، پشت سرت
دریده حنجره اش با دودست ، فهمیدی؟
نه ب�

من یه قصه ام،من یه لالایی ِ تلخم
که به چشمای کسی خواب نمیاره
کلاغ تو قصه ی مادر بزرگم
که تهِ هیچ قصه ای خونه نداره
توی هر بن بست این شهر ر�