باران اشک،گونه ی شب را چه خیس کرد!
انگار پای چشم تو جنگل به پا شده
چشمان سبز و گونه ی آتش پرست تو
حتماً نگاه گرم تو از من جدا شده
بی تو کنا�

با یاد سعدی سینمای ایران
جاودان یاد : علی حاتمی
و اثر سترگش : مادر
به دوستم شوان کاوه که این حکایت را خوب می داند
به خانه می آیم
نامت ب

به روی سر گرفتم آسمان باور ِ خـود را
کجا انداختم آری نمی دانم پــر ِ خود را
تو گویی شعـر هـم با مـن رفاقت را نمی داند
قلم ساکت نمی مانـد ب�

من زلالم

نطفه ام آب روان

پدرم کوه

مادرم نجیب

من زلال زلالم

سنگم نزنید!

این دو فرشته را
عمریست
به دوش میکشی اما
پلک که میبندی
پشت سرت
چه ها که نمیگویند؟!
موهایت را

با دست خودت بافته ای و حالا
حر�

تو كه مي‌روي
ساك آواره‌ي سفر ناتمام
بر شانه‌هايم آوار مي‌شود!
قهوه‌اي تلخ
خشم دل را خواب مي‌كند
مانده‌ام

اولين بار كه روبرو شويم
پشت مي كنم
به هرچه در دنياست .
احساسم را
كف دستانت مي گذارم
تا حساب مان پاك شود !
بيا پاك شويم
ازهرآنچه بوده ايم

وقتی خاطراتمان عقيم شد
تک همراه من
درخت تاکی بود
که آن قدر
روی شانه هايش گریستم
تا غوره های معصوم
انگور نشده
مویز شدند و
برای شادی روحم

۱
گيسوانت را که در باد
ورق می زنم
مادر بزرگ را می بينم
نشسته است
به گفتن قصه چهل گيس
۲
قطار که سوت می کشد
برای آخرين بدرود
به ايستگاه

عشــــق را با نام تو معنــــا زدم
جاي قلبــــم را ببيــــن اينجا زدم
هم رفيقم رفت و هم بــــيگانه ها
نام تو در قلب خود تنـــــــها زدم

رجز خوانی اراذل:
قدارۀ خود غلاف هرگز نکنیم.....در فاز خلاف آف هرگز نکنیم
با یکصد و ده نوچۀ فرمانبردار.... ترک ستم و خلاف هرگز نکنیم
وجواب:

پلنگ می شوم
و ماه را
در برکه چشمت می جویم
آویزان می شوم از مهتابی نگاهت
آخرین ترانه را که خواندم
افسانگی ام را در دستت می رویانم
.
.
.
.
و

تقدیم به امید صباغ نو اول دوست بعداستاد عزیزم
چه عجب باز شب وخواب من احيا شده است
به خيالی که در اين گستره دريا شده است
نفس ثانيه ها باز

حال مرا هم از سر اجبار می پرسی
انگار داری از در و دیوار می پرسی
گل روی میزت می گذارم شب به شب اما
بی حوصله از علت این کار می پرسی
هر روز می گ

نمی گویم به این دیوانه بازیهام عادت کن
فقط مثل گذشته با دل تنگم رفاقت کن
گرفته جنگل تنهایی ام را درد در آغوش
بیا با بودنت قلبِ مرا از در�

وقتی خدا هم از دل تنگم تو را گرفت
گویا در اوج قصّه ی آدم هوا گرفت

شبهای بی تو ماندن و تکرار این سوال:
-پس عشق آسمانی ما را چرا گرفت؟ -

جا�

گرچه خود بی ریشه باشد"داس"، اما ریشه سوز
یک نهالستان از آن بدکاره در ترس است هنوز
دست ِ نادانی اگر سنگی رسد مهلک شود
تیغ ِ بُران می نمای

و زمين ،مادينه اي آبستن بود
پا به ماه ِ بهاري ديگر
تا فصلي تازه بگشايدت
سبز...
چلچله اي به آواز مي خوانَدَت
چله نشين خزيده به غار تنهايي!

عاشقم نیستی داری دل میسوزونی
آرزوته بری اما نمی تونی
تو با خنده های اجباری و تلخت
چی به روز من آوردی،نمی دونی!
ژست دلباخته هارو گرفتی ام

مث مــاه تــوی برکـــه/ خیلی نزدیـکی و دوری
واســه دردای دل من/ بهــترین سنگ صــبوری
تنت اندازه ی دنیـاس/ با همون نصف والنهارش
با هوای ا�

اگر چه صبح سرآغاز عشق انسان هاست
ولی حکایت تلخی برای چوپان هاست
میان دل بستن بر نگاه هرزه ی میش
به فکر حمله ی خونبار تیز دندان هاست
به گ

« تقدیر لیلا »
واسه گلبـــــرگ احساست بذار بارون شبنم شم
بیا حوای عشــــقم باش بذار تا من هم آدم شم
میخام تُو بزم چشمــــای ترت بارون بر

.........
.
.
.
.
.........

مردی که هفت پشت غرورش خميده بود
در زندگی به غير مصيبت نديده بود
ليلا به مرد قصهء ما هم وفا نکرد
روزی که مرد طعم جنون را چشيده بود
نوشی که ا

به خانه می آيم
عصر تابستانم
در می گشايی
طراوت يک ليوان آبم
کنار کودکی ات نشسته ای
با عروسکی
حسی به تو می گويد:
« شايد غذايت بسوزد»

سپاهیان گران امیرانت رانیازی نیست
تورا سردارنیست
بی ردای حاکمان
که امتداد سایه سار بلندای قامتشان
به تمامی
هویت من است
و کرانه های

من آن پرنده ام تو را در اين قفس چه سال ها!
چسان پرم به سـوي تـُو به اين شكسته بـال ها!
به خواب خود ببینم آن کمانه های چشم تـو
بگـو چسـان رس�

هر بار از تو میشنوم شعر کوچ را
- بی اختیار- اشک پدیدار می شود
دستان خالی ام به تو محتاج و بی پناه
دنیا دوباره بر سرم آوار می شود
می گویی

همسايه اى به «من» در من نشسته است
او قد کشيده تر در من که بسته است
مانند پيچکى چرخيده دور من
بر دور من که نه! در عمق هسته است
بن بست مى شو�

از کنـار خاطرات بی تـو رد شدم
بين بغض و سيل گريه..آه، سد شدم
پرسه پرسه توی کوچه های خلوتم
زير ضربه های بی کسی لگد شدم
خيره در شب‌ ِ نگاهِ

منفي تر از دماي ِ هوا ؛ سرد مي شوي
يعني ؛ بفهم عزيز ِ دلم ؛ طرد ! مي شوي
هر شب تمام حجم ِ تنت ضجه مي کشد
وقتي ؛ عروس ِ تخت ِ تب ِ نَرد مي �

بعد از رفتن نیمه جویده ات
برای همیشه
در زانوهایم سقوط کرده ام .
تیزی درد
به اندازه ی وزن زنبورها
نیشم می زند .
امروز، حتی ،
پستان

شهر بی تاب در آرامش مبهم می سوخت
درد می آمد و لبخند دمادم می سوخت
ناگهان در نفس آینه ها می رقصید
شاید و کاش و اگر، تکیه به ماتم می سوخت
م�

دختر شعرهای من
تا قلم فاصله ی انگشتان من است
از چشم های هيزِِ پشت دیوار
نترس
حتی اگر
دفتر شعرهايم را
زنده به گور کنند
تو باز بی نقاب
خوا

نو روز است امسال برفی نیست
نگاه کن
بر شانه دماوند
سرما استخوان سوز است امسال
نان من داغ دعایی بود هر روز
که چشمم آغشته به خون است امسا�

اين روزها قيچی ام
اول برای خودم
برای اضافه های اين عکس رنگی
که از چهره می برم
و بعد در آينه نگاه می کنم
پاهايم تيز می شوند
می زنم که به جا�

عروس دریائی زشتی می شوم
پرده که کنار می رود
بخت من هم!
می پوسم اما
پشیمان نمی شوم...

لباس هايت
او را
ياد گل های سرخ می اندازد
دخلش آمده !
گلفروشی كه بايد بجنگد!
اگر زنده ماند
با لبخندی
به همسايه ها سلام می دهد
و شب
آخرين

بريدن از تو ، ولی خاطرم نمی آید
به کوچه های دلم ، عابرم نمی آید

چقدر می گذرد ، تا تو را رها بکنم ؟
به بیت بی تو چرا ، شاعرم نمی آید ؟

�

اين روزها
فكر مي كنم
احساسم زير هوس هاي شبانه ي تو
بي حضور من ،
جامانده است
شايد هم
لاي دَم وبازدمِ مژه هايت ،
كه نگاه ديگران را

همه تن درد شدم
مانده امید دوایت
همه تن لَيل شدم
مانده تابیدن ماهت
همه تن باد شدم
تا بگردم به هوایت
همه تن راه شدم
تا

آرامگاه تازه تاسیسی هستم
که روزی چند مرتبه
مرده شور ها
برای ام کِل می کشند
و نعش کش ها
از روی ام رد می شوند
با دعاهای زرد ماسید�

منم مانند ياروامشب از تو خانه مي خواهم
و آن هم خانۀ خالي همين الانه مي خواهم
اگر هم خانه مقدورت نباشد لطف فرمايي
اتاق كوچكي حتي به قدر لان

دوستم تهنیتت باد طلوع نوروز // بشوی شنگول وسرحال چو حاجی فیروز
مثل او دایره زنگی بزنی بهر عیال// با دُمت بشکنی گردو زخوشی در هر حال
سفرۀ

*الا بذکر الله تطمئن القلوب*
بازم دست من پیش تو خالیه
بازم مثل هر روز شرمنده تم
چه خوبه که اینقدر بخشنده ای
چه خوشحالم از اینکه من بنده �

نگاهتو ازم نگیر،وقتی زمونه بی وفاست
وقتی نگاه آدما،سردو پر از رنگ و ریاست
حضور تو برای من معنی دلبستگیه
رفتن تو مرگ منه،اوج سرافکندگیه
�

توغم نهایت بی نفسی
نمی خوام دیگه به دادم برسی
نمی خوام به قیمت مردن عشق
پا بزاریم رو گلای اطلسی
نمی خوام تو این غروب غم زده
کسی قلب شو ب

تبعید می شوم
به دورترین نقطه ی خاطراتِ تو
مستعمره ای هاشور خورده
که کوچه هایش
زیرِ نوسانِ آفتابِ تکرار
حالشان به هم می خورد !
آرزوهایم

تقدیم به...!
هوابدجوری انگارگرگ وميشه
نمی بينم توروازپشت شيشه
کی گفته بی صواط آ دل ندارند
طو درقلب منی بانوهميشه
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

رها کن بسه آشوبم
دارم می میرم از دردت
خدایا من چقد خسته ام
ازین دنیای نامردت
من از دیوانگی خسته ام
من از تو سخت دلگیرم
بیا زنجیرو باز